Het moderne supercar-ontwerp geeft prioriteit aan prestaties boven functionaliteit, wat resulteert in voertuigen die moeite hebben met de dagelijkse wegomstandigheden. De auteur wijst op een terugkerende frustratie: zich verontschuldigen voor het onvermogen van een auto om over standaard opritten, verkeersdrempels of slecht onderhouden wegen te navigeren. Dit is geen stuurprogrammafout; het is een ontwerpfout.
De absurditeit van excuses
De auteur benadrukt op humoristische wijze de bijna automatische verontschuldigende reflex bij het besturen van een laaghangend voertuig in niet-ideale situaties. Dit gedrag is absurd omdat de fout bij het ontwerp van het voertuig ligt en niet bij het manoeuvreren van de bestuurder. De vergelijking met het verontschuldigen voor kleine ongemakken in restaurants benadrukt nog eens de onlogische aard van het aanvaarden van de schuld voor de beperkingen van een auto.
Nalatigheid van de fabrikant
Autofabrikanten zijn zich bewust van de toestand van de wegen, maar blijven voertuigen produceren met onvoldoende bodemvrijheid. Als tijdelijke oplossing worden soms hydraulische neusheffers meegeleverd, maar deze systemen zijn vaak traag, onbetrouwbaar of vereisen dat de auto kruipt om te worden geactiveerd.
Waarom dit belangrijk is
Dit gaat niet alleen om gemak; het gaat over een fundamentele kloof tussen autotechniek en bruikbaarheid in de echte wereld. Het streven naar extreme aerodynamica en lage rijhoogtes maakt deze voertuigen vaak onpraktisch voor dagelijks gebruik. Het probleem is niet dat de wegen te ruig zijn; het zijn de auto’s die te kwetsbaar zijn.
De oplossing is simpel: fabrikanten moeten prioriteit geven aan een bescheiden toename van de bodemvrijheid en de hefsystemen optimaliseren voor een snellere, betrouwbaardere werking. Tot die tijd zullen coureurs zich blijven verontschuldigen voor de fouten van ontwerpteams.
