De verkoopcijfers zijn wreed. Honda verplaatste vorig jaar slechts 72.000 exemplaren in Europa. Vergelijk dat eens met 2007. Destijds verschoven er 313.000. Nu? Ze zitten ongeveer op gelijke hoogte met Lexus. Ondertussen verdubbelden Mazda en Suzuki hun Europese verkopen. Nissan bleef stabiel op bijna 300,00. Toyota zit ongeveer op 900.000.
Hans De Jaeger, Honda’s president voor de regio, steekt de schaamte niet onder stoelen of banken. Hij vertelde Autocar dat Honda “geen grote speler” is. Niet meer.
Maar er is een plan.
Het gaat niet om volumepieken. De Jaeger verklaarde expliciet dat het bedrijf zijn voetafdruk niet zal “verdubbelen of verdrievoudigen”. Dat is niet het doel. De strategie is duurzaam. Langzaam. Gezond. Het mikt op een specifiek marktaandeel van 100.000 eenheden in de EU, het Verenigd Koninkrijk en Turkije. Het mechanisme? Auto’s maken die mensen daadwerkelijk laten lachen.
“We willen echt een product brengen dat de ‘sweet spot’ raakt.”
Dat is de kern van de nieuwe Europese aanpak. Het is niet generiek. Het is ‘eigenzinnig’.
Op het Goodwood Festival of Speed liet Honda het Prelude HRC-concept vallen. Het is een raceversie van de nieuwe hybride sportcoupé. De autosporttechniek nam het standaardchassis over. Sneller. Scherper. Agressiever. De Jaeger heeft niet bevestigd of deze specifieke hot hatch in de showrooms zal verschijnen. Dat was niet nodig. De auto is een symbool.
Het vertegenwoordigt het merk dat terugkeert naar zijn roots. Technische dromen. Producten die de verwachtingen overtreffen. Het soort machines dat het merk in zijn gloriedagen definieerde.
Maar het zijn niet allemaal hoogwaardige hybrides. Kijk naar de Super-N.
De Super-N is een stadsauto. Klein. Elektrisch. Eigenzinnig.
De reacties van het publiek waren volgens De Jaeger “echt heel positief.” Waarom? Hij belichaamt de geest van de Honda City Turbo II uit de jaren 80. Dat was de oorspronkelijke inspiratie. De Super-N is praktisch, ja. Maar het is ook vreugdevol.
“Je hebt een glimlach op je gezicht als je erin rijdt.”
Dit is hoe Honda van plan is de mainstream-trend te doorbreken. Terwijl alle anderen SUV’s en saaie elektrische sedans achtervolgen, verdubbelt Honda zijn unieke positionering. De Super-N bewijst dat ze nog steeds een kleine, leuke stadsauto kunnen maken. Het is onderscheidend. Het is anders.
De Jaeger noemde zowel de Prelude als de Super-N als proof of concept. Eén daarvan is een prestatiehalo. De andere is een stedelijk toegangspunt. Beiden delen een DNA van onvoorspelbaarheid. Van karakter.
De inzinking houdt aan. De kloof met Toyota blijft groot. Maar de spil is duidelijk. Ze proberen niet iedereen te overtreffen. Ze proberen iedereen te overtreffen.
Een langzame wederopbouw. Gebouwd op glimlachen.
