Kun je eigenlijk een Formule 1-auto op het plafond besturen?
Ingenieurs debatteren hier al tientallen jaren over. Het uitgangspunt is gebaseerd op grondeffectaerodynamica. Met hoge snelheid duwt de auto het trottoir op. Als je het voertuig omkeert en die snelheid aanhoudt, zou de druk het op zijn plaats moeten houden. Het is theoretisch verantwoord. In de praktijk? Het is een nachtmerrie om uit te voeren zonder gespecialiseerde apparatuur.
Betreed de McMurtry Spéirling Pure VP1.
De Britse hypercar heeft onlangs bereikt wat velen voor onmogelijk hielden. Deze reed ondersteboven. En daarvoor hoefde het niet eens snel te zijn.
De werking van omgekeerd rijden
Een standaard F1-auto genereert downforce door zijn vorm en diffusers. Je hebt kinetische energie nodig om dat vacuümeffect te creëren. De Spéirling hanteert een andere, agressievere aanpak. Er wordt gebruik gemaakt van een enorme turbine.
Dit is geen ventilator om te koelen. Het is een primaire voortstuwings- en neerwaartse krachtgenerator. De turbine creëert een verbazingwekkende neerwaartse kracht van 2.000 kg. Dat is genoeg gewicht om een voertuig van meerdere miljoenen kilo’s op elk oppervlak vast te zetten.
In een nieuwe video is de Spéirling op een roterend platform gemonteerd. Het tuig draait de auto 180 graden. Het hangt daar. Gedurende enkele seconden. Dan kruipt het naar voren.
Het bleef omgekeerd. Het bewoog. Het werkte.
“Dit is het eerste wereldrecord voor het ondersteboven rijden van een voertuig met behulp van actieve opwekking van downforce.”
Waarom de turbine alles verandert
De meeste omgekeerde rijconcepten zijn gebaseerd op passieve aerodynamica. Je hebt snelheid nodig. Je hebt een track nodig die ervoor is ontworpen. Je hebt perfecte omstandigheden nodig. De turbine verwijdert de snelheidsvariabele. Het creëert downforce op verzoek.
Dit is dezelfde technologie waarmee de Spéirling het Top Gear-testrecord kon verbreken. Met de goede kant naar boven rijden.
De auto klokte 55,9 seconden over 2,8 kilometer. Hij versloeg de Renault R24 uit 2004 met 3,1 seconden. Dat is een aanzienlijke marge in de hypercarraces. De turbine zorgt voor consistente grip tijdens accelereren, bochten nemen en remmen. Het maakt niet uit welke kant op is. De turbine maakt het niets uit.
Het financiële knelpunt voor echte aerodynamische inversie
McMurtry suggereert dat met een goed nummer de omgekeerde duur voor onbepaalde tijd kan worden verlengd. De natuurkunde houdt stand. De techniek is bewezen.
Maar dit benadrukt de barrière voor andere projecten. Neem het omgekeerde autoconcept van Scott Mansell. Gebaseerd op de Empire Wraith heeft Mansell het ontwerp voltooid. Hij weet dat het kan werken. De enige vereiste is een gespecialiseerd spoor dat dergelijke snelheden en krachten kan ondersteunen.
Hij zoekt nog steeds miljoenen euro’s om die faciliteit te bouwen.
Totdat die financiering werkelijkheid wordt, blijft het project van Mansell op papier een prototype. De McMurtry Spéirling heeft het concept echter al bewezen. Het gebruikt gewoon een turbine om de fysica te bedriegen in plaats van te vertrouwen op een pure aerodynamische vorm.
Het is een onderscheid dat ertoe doet. Eén bewijst dat je met een ventilator aan een plafond kunt blijven hangen. De andere bewijst dat je met de wind aan een plafond kunt blijven plakken.
